Sinds ik me hard maak voor een gendervrijere samenleving, kom ik in mooie discussies terecht. Discussies die mij verder brengen en mij dieper na laten denken over hoe een gendervrije samenleving eruit zou kunnen zien en wat de gevolgen daarvan zijn. Mijn uitgangspunt is, zoals zo vaak, authenticiteit. Iemand groeit of sterkt doordat hij zichzelf kan zijn, zich op zijn of haar manier kan uiten en/of ontplooien. Daarom ben ik ook een sterk voorstander van een gendervrije opvoeding Hoe moeilijk dit ook is.

Wat nou, als de norm niet meer is ‘Iedereen moet zoveel mogelijk hetzelfde zijn’, maar ‘Iedereen moet zoveel mogelijk zichzelf kunnen zijn?

Wat ik vaak terugkrijg, is: “Jij hebt makkelijk praten als je geen kinderen hebt. Klopt, ik heb makkelijk praten”. Het enige wat ik kan doen, is me enorm goed inleven. Het is mijn bedoeling ook niet om te vertellen hoe het wél moet. Ik wil je alleen maar uitdagen om erover na te denken.

Roze glitterschoentjes

Ik was laatst op een verjaardag met veel kinderen. Ik raakte in gesprek met een moeder. Ze vertelde mij dat haar zoontje van 7 graag roze glitterschoentjes naar school wilde dragen en dat zij daar toch wel moeite mee had. Toen ik vroeg waarom, gaf ze mij het antwoord: “Wat nou als hij wordt gepest?” Dat zou kunnen. Zeker. En dat is niet prettig. Pesten is een serieus probleem.

Hypothese

We denken goed in te kunnen schatten wat de mogelijke gevolgen zijn wanneer ons kind afwijkt van de norm (namelijk dat hij gepest zou kunnen worden). Maar we vergeten daarbij na te denken over de mogelijke gevolgen wanneer ons kind tégen zijn of haar natuur de norm ingedrukt wordt. Want wat nou, als hij daardoor leert dat zijn gevoel of zijn verlangens niet de juiste zijn? Wat nou, als hij daardoor denkt dat zich aanpassen belangrijker is dan jezelf zijn? Wat nou, als hij hierdoor moeite heeft om zijn gevoel te uiten? Wat nou, als hij zich niet durft te ontplooien zoals hij graag zou willen? Wat nou…

Het blijven hypothetische gedachten. Want we weten niet wat er gaat gebeuren. We weten niet of het kind gepest wordt en we weten niet of het niet dragen van roze glitterschoenen invloed heeft op of het kind zichzelf kan zijn in de toekomst. En dat blijft lastig. Toch wil ik je uitdagen om na te denken over de volgende vragen:

Welk signaal wil jij meegeven aan je kind?
Wie bepaalt de norm? En in hoeverre laat jij de norm jouw opvoeding bepalen?
Wat brengt het schikken naar de norm jou?
Wat nou, als de norm niet meer is ‘Iedereen moet zoveel mogelijk hetzelfde zijn’, maar ‘Iedereen moet zoveel mogelijk zichzelf kunnen zijn?

Een authentieke groet,

Teun Janssen
Teun & Toeverlaat

Wie is Teun & Toeverlaat?

Als coach en als mens probeer ik om bij mezelf en bij anderen pure authenticiteit te bereiken. Met beide benen op de grond werk ik naar een doel. Dit doe ik met veel aandacht en openheid. Vanuit vertrouwen en met een oordeelvrije blik.

De onderwerpen waar ik over schrijf heeft één gemene deler: ‘Authenticiteit’. Ik probeer de lezer na te laten denken over wie ze zijn en hoe ze zich verhouden ten opzichten van de maatschappij. Met als doel met elkaar in gesprek te gaan zodat we onszelf en de maatschappij beter te leren kennen.