“Wat wil je later worden?” hoor ik een vrouw (54) vragen aan een jochie (7) met een stoere pet achterstevoren. Het jochie kijkt haar vol enthousiasme aan, vermoedelijk zijn lievelingstante, en zegt: “profvoetballer”.

Profvoetballer. Dat wilde ik later ook worden. En ik bedacht me wat er allemaal mis is gegaan. Ik kijk weer even voor me uit. Er zitten mensen op het terras in de zon. Over de gracht varen bootjes en toen kwam mijn antwoord: Alles. Alles is mis gegaan om profvoetballer te worden. Maar waarom wilde ik profvoetballer worden? Waarom wil dat jochie met die stoere pet achterstevoren profvoetballer worden? Wat weten wij nou van het zijn van profvoetballer? Niet veel, vooral niet als we jong zijn. Maar het gaat niet over de inhoud van de functie. Het gaat om wat de functie uitstraalt.

Hé Hallo. Wie ben jij?

Als jij iemand tegenkomt en je stelt jezelf voor, wat zeg je dan? Hoe snel vertel je wat je voor werk doet?

“Hé Hallo. Wie ben jij?”
“Ik ben Teun. Ik ben coach en trainer.”

Nu we groot zijn, zijn we nog steeds bezig met wat we willen zijn. We willen accountant zijn, of CEO van een bedrijf, of zelfstandig ondernemer. We willen van alles zijn en we richten onze levens in om dat te worden. We volgen studies en lopen stages. En dan zijn wij één van deze functies. En al die tijd hebben we niet nagedacht over waarom we dit wilden zijn. Als we dan op het punt zijn aangekomen dat we accountant, CEO of zelfstandig ondernemer zijn en dat onverhoopt niet leuk blijken te vinden, hoe moeilijk is het dan om afscheid te nemen van die functie? Om het niet als falen te zien dat je je niet op je plek voelt?

Maar wat zou het gevolg van het gesprek zijn als de favoriete tante haar neefje zou vragen: “wat vind jij leuk om te doen?” “Wat vind jij belangrijk?” “Waar word jij blij van?”.

We hangen veel op aan functietitels en hebben te weinig aandacht voor onze persoonlijke waarden die maken dat we juist deze functies willen uitvoeren. We laten onze identiteit bepalen door onze functie. Terwijl de functie een uiting zou moeten zijn van onze identiteit.

Terug naar het jochie met zijn stoere pet achterstevoren.

Ja. Terug naar het jochie met zijn stoere pet achterstevoren. Hij zegt profvoetballer te willen worden als hij groot is. Droom jochie en droom vooral groot.

Maar wat zou het gevolg van het gesprek zijn als de favoriete tante haar neefje zou vragen: “wat vind jij leuk om te doen?” “Wat vind jij belangrijk?” “Waar word jij blij van?”. Dan geen holle antwoorden met functietitels en populaire statusbeelden. Het jochie leert dat het belangrijk is zich af te vragen wat zijn waarden zijn. Hij leert zich af te vragen waar hij gelukkig van wordt. Hij leert keuzes te maken die dichtbij zijn persoonlijke waarden liggen. Die passende functie komt dan vanzelf, of die creëert hij zelf.

Kortom, laten we beginnen aan onze kinderen te vragen wat ze belangrijk vinden en waarom ze juist dát willen worden. Daar plukken zij de vruchten van.

Een authentieke groet,

Teun & Toeverlaat

Wie is Teun & Toeverlaat?

Als coach en als mens probeer ik om bij mezelf en bij anderen pure authenticiteit te bereiken. Met beide benen op de grond werk ik naar een doel. Dit doe ik met veel aandacht en openheid. Vanuit vertrouwen en met een oordeelvrije blik.

De onderwerpen waar ik over schrijf heeft één gemene deler: ‘Authenticiteit’. Ik probeer de lezer na te laten denken over wie ze zijn en hoe ze zich verhouden ten opzichten van de maatschappij. Met als doel met elkaar in gesprek te gaan zodat we onszelf en de maatschappij beter te leren kennen.