Mijn moeder (64) werkt deze week 50 jaar bij één en hetzelfde bedrijf. 50 jaar. Holy shit. Dat ga ik nooit evenaren. Mijn moeder is super trots. En ik ook. Maar waarom eigenlijk? Misschien omdat het een mijlpaal is en ik geleerd heb dat je mijlpalen moet vieren? Misschien alleen maar omdat het mijn moeder is? Waarom ben ik trots op mijn moeder? Het lijkt zo vanzelfsprekend. Maar mijn moeder verdient een verklaring. Lees je mee?

Ik en mijn generatie

Na mijn afstuderen ging ik solliciteren. Zoals dat hoorde. Tenminste voor mijn generatie. En vervolgens ging ik werken. Totdat ik het niet meer leuk vond. Zoals dat hoorde. Tenminste voor mijn generatie. Toen ging ik reizen. Ver en alleen. Zoals dat hoorde. Tenminste….

Mijn moeder heeft hier altijd wel een mening over gehad. Ze zei altijd: “Teun, ja, nou uhh. Je moet doen wat je leuk vindt.” Maar tussen de regels door liet ze wel blijken dat het voor mij toch echt wel een keertje tijd werd om serieus te worden. Met serieus bedoelt ze: blijf nou eens op één plek en doe daar je best, want dan kun je doorgroeien. Dat zorgt voor financiële zekerheid en dan bouw je pensioen op, zodat je voor je (klein)kinderen kunt zorgen.

Ik was daar niet mee bezig en zo ook mijn generatie niet. Ik en mijn generatie wilden vooral mooie herinneringen maken. Door op zoek te gaan naar flexibele, uitdagende en afwisselende banen, maar vooral om naast het werk te ‘leven’. De afkeer van het werken voor een baas ontstond en slechts een enkeling had het lef om als freelancer aan de slag te gaan. Of om een start-up te beginnen. Ik en mijn generatie stonden aan de basis van de zoektocht naar innerlijk geluk. De ‘ik kies voor mij’ of ‘het is nu ME-time’ mindset.

Ik en generatie Z

In Generatie Z (geboren vanaf 1992), heeft een grote groep al een eigen business opgezet voordat ze überhaupt afgestudeerd zijn. En dat vind ik onvoorstelbaar. Zo onvoorstelbaar, dat ik betwijfel of ik dat wel serieus moet nemen. Want, kom nou. Als je na elke scheet een nieuw bedrijf heb opgestart, kan het niet lang goed gaan. En daarnaast hoor ik mezelf ook denken: jij bent nog een kind, gedraag je daar ook naar.

Oh. Wacht.

Ik ben mijn moeder geworden. Ik zeg misschien wel andere dingen, maar ik begrijp jongere generaties en hun tijdsgeest blijkbaar ook niet meer zo goed. Ik begrijp ze niet, omdat ik er niet zo veel van weet. Ik begrijp ze niet, omdat ik me veilig en vertrouwd voel in mijn eigen tijdsgeest. Daar waar iedereen mijn naam kent.

Oproep aan alle ouders: HOE DOEN JULLIE DAT?

Ik en het ouderschap

Mijn gedachten gaan verder. Het is dus blijkbaar moeilijk om de tijdsgeest van andere generaties te begrijpen. En als het zo moeilijk is, hoe ga ik dat dan doen met de opvoeding van mijn toekomstige kinderen? Lukt het mij om me in te leven in de wereld waarin zij opgroeien? Lukt het mij om de balans te vinden tussen het motiveren van mijn kinderen om dát te doen wat goed is voor ‘kinderen van hun generatie’ en dat wat ik zélf goed vind en heb meegenomen uit mijn eigen tijdsgeest? Ik heb het gevoel dat er een dunne lijn is tussen mijn kinderen meegeven wat ik zelf heb geleerd (wat mij heeft doen groeien) en wat niet van toepassing is en wat in de tijdsgeest van mijn kinderen juist averechts werkt. Oproep aan alle ouders: HOE DOEN JULLIE DAT?

Ik en mijn moeder

Dus als ik kijk vanuit mijn eigen tijdsgeest, begrijp ik niet hoe mijn moeder het zo lang heeft vol gehouden. Ik begrijp niet dat ze nooit de behoefte heeft gehad om verder te kijken, om haar horizon te verbreden. Misschien vind ik het zelfs wel laf van haar. Heeft ze niet genoeg lef gehad om iets anders te proberen? Niet het lef gehad om uit haar comfort zone te stappen en op zoek te gaan naar het onbekende?

Als ik kijk met de ogen vanuit háár tijdsgeest ben ik trots. Trots op het feit dat ze bewezen heeft onmisbaar te zijn binnen die organisatie. Trots op haar loyaliteit. Trots dat ze mede dankzij deze baan een veilig en prettig leven heeft kunnen creëren voor mij en mijn zus. Trots dat zij bewonderd wordt door haar omgeving.

Mam. Ik ben APETROTS op jou.

Wie is Teun & Toeverlaat

Als coach en als mens probeer ik om bij mezelf en bij anderen pure authenticiteit te bereiken. Met beide benen op de grond werk ik naar een doel. Dit doe ik met veel aandacht en openheid. Vanuit vertrouwen en met een oordeelvrije blik.

De onderwerpen waar ik over schrijf heeft één gemene deler: ‘Authenticiteit’. Ik probeer de lezer na te laten denken over wie ze zijn en hoe ze zich verhouden ten opzichten van de maatschappij. Met als doel met elkaar in gesprek te gaan zodat we onszelf en de maatschappij beter te leren kennen.