Door de jaren heen komen bij het horen van het woord ambitie vaak verschillende emoties naar boven. Nu weet ik hoe ik naar het woord ambitie kijk, veel zegt over hoe ik me voel en in het leven sta. En dat ging zo: 

Het moment dat het woord ambitie een stom woord werd. En toen weer fijn. En weer stom. Maar toch weer fijn.

Ik ben opgegroeid in een tijdperk waar alles mogelijk was. Ik had de mogelijkheid te kiezen over alles. Welke spijkerbroek ik wilde kopen. Welke studie ik wilde volgen. Er waren geen beperkingen. De wereld was mijn speeltuin. Ik kon worden wie ik wilde worden en waar ik dat wilde zijn. Maar als alles mogelijk is, is het heel moeilijk te kiezen wat je wilt zijn en wilt worden. Mijn generatiegenoten waren van alles en wilde daarin de beste zijn. Ik wilde dat ook. Ambitieus zijn en daarin in de beste zijn.

Maar toen vond ik ambitie stom.

Je kan je voorstellen dat het woord vrijheid in je op komt, bij het lezen van de eerste alinea. Maar het tegendeel is waar. Ik werd gevangen door onbeperkte en onbegrensde mogelijkheden. Voor mijn gevoel was iedereen ambitieus en verschil aan het maken in de wereld. En ik. Ik wist niet waar ik ambitieus in moest zijn. En mensen zonder ambitie zijn betekenisloos. Zij vallen buiten de maatschappij. En dat wil je niet. Maar dat gebeurde. Ik was een betekenisloze nietsnut. En elke keer als ik iemand hoorde over ambitie, gingen mijn haren rechtovereind staan, alsof de meester met zijn nagels over het bord kraste. Ambitie is een stom woord.

En toen weer fijn.

Ambitie werd weer een fijn woord toen ik besloot iemand te zijn. Een mening te hebben, ergens voor te staan en vooral ergens niet voor te staan. Ik had een identiteit. En aan deze identiteit kleven passies en ambities vast. Dus door heel erg dit te zijn werd ik ambitieus en werd ik erkend als een betekenisvol persoon die midden in de maatschappij staat. Mijn omgeving zag mij weer voor vol aan. Ambitie is weer een fijn woord.

Toen weer stom.

Het was een fijne tijd. Werken en strijden voor je net nieuwe identiteit. Mijn omgeving luisterde aandachtig naar mijn doelen. ‘Wat mijn ambities zijn? Nou… ‘ en toen volgde daar een rij van woorden die zinnen maakte. Wat het precies was, weet ik niet meer. Maar ik was krachtig, stellig en overtuigend. Maar door heel hard iets te willen worden vergat ik te zijn wie ik ben. En toen besefte ik dat ik niet mijn doelen aan het na streven was. Dat ik ambitieus was op iemand anders zijn pad. Ambities zijn stom.

Maar toch weer fijn.

Nu zijn de kaarten weer anders gedeeld. Ik weet wie ik ben en wat ik met mijn identiteit wil worden. En dat voelt fijn. Ik ben niemand aan het overtuigen dat ik dit ben. Mijn ambities is het zijn wie ik ben. Je hart volgen en daarin goede keuzes maken. Ik ben gewoon heel erg goed mezelf aan het zijn.

Wie is Teun & Toeverlaat?

Als coach en als mens probeer ik om bij mezelf en bij anderen pure authenticiteit te bereiken. Met beide benen op de grond werk ik naar een doel. Dit doe ik met veel aandacht en openheid. Vanuit vertrouwen en met een oordeelvrije blik.

De onderwerpen waar ik over schrijf heeft één gemene deler: ‘Authenticiteit’. Ik probeer de lezer na te laten denken over wie ze zijn en hoe ze zich verhouden ten opzichten van de maatschappij. Met als doel met elkaar in gesprek te gaan zodat we onszelf en de maatschappij beter te leren kennen.